As Torres Hedjuk acollen a instalación 'Phygital land' seleccionada do Encontro de Artistas Novos

A proposta da granadina Irene Molina combina as dimensións física e dixital

A proposta da granadina Irene Molina combina as dimensións física e dixital
Ademais do director xeral de Cultura, Anxo M. Lorenzo, na inauguración participaron tamén a directora de Acción Cultural do Gaiás, Verónica Santos; o director do EAN, Rafael Doctor
O director xeral de Cultura, Anxo M. Lorenzo, inaugurou onte na Cidade da Cultura a instalación artística 'Phygital land, traducións do físico ao virtual', unha proposta da creadora granadina Irene Molina que foi seleccionada como gañadora entre os proxectos presentados na pasada edición do 'Encontro de Artistas Novos'. Trátase dun traballo que combina a dimensión física coa dixital para xerar esculturas en 3D e proxeccións animadas que evocan a idea dunha paisaxe post-apocalíptica onde a natureza foi substituída por unha imperfecta versión dixital, xerada polas propias máquinas. A instalación, que conta co apoio da Fundación Banco Sabadell, poderase visitar no interior das Torres Hejduk do Gaiás ata o vindeiro 11 de xaneiro de 2026. Ademais de Anxo M. Lorenzo, na inauguración participaron tamén a directora de Acción Cultural do Gaiás, Verónica Santos; o director do EAN, Rafael Doctor; e os 40 artistas participantes nesta edición do encontro. Neste marco, o director Xeral de Cultura do Goberno Galego convidou a todos e todas elas a achegar as súas propostas á nova convocatoria de intervencións artísticas que hoxe abre un novo prazo de candidaturas.



.A obra de Irene Molina (Granada, 1997) abrangue os novos medios con especial atención ao 3D. Na súa práctica artística investiga sobre as relacións que xorden na intersección e hibridación do obxecto dixital e o corpo físico. A súa produción quere xerar pontes entre espazos materiais e virtuais, onde o escultórico convive coa pantalla. 'Phygital land' reflexiona sobre como percibimos o dixital e o tanxible cando ambos mundos se entrelazan. As esculturas da instalación nacen da captura mediante fotogrametría de elementos naturais como pólas, follas ou pedras. Convertidos en arquivos dixitais, son reinterpretados e re-materializados con impresión 3D. Esta tradución do orgánico ao dato, e do dato novamente á materia, dá lugar a formas híbridas onde o erro da máquina se converte en linguaxe estética. Inclúe unha proxección envolvente cunha atmosfera sonora asinada por Diego Flórez, composta partindo de gravacións de elementos naturais (animais, plantas ou sons do mundo subterráneo) e de elementos artificiais (como tubaxes e desaugadoiros). Empregando síntese algorítmica, o son da instalación proponse esluír os límites entre o natural, o dixital e o artificial.