Bernardino Graña. Fonte: AELG. Autoría: Xoán Carlos Gil (2005)
Un acto de pasamento laico despedía este domingo 19 de xaneiro a Bernardino Graña. O coñecido como poeta do mar falecía na véspera aos 92 anos de idade en Nigrán. O coñecido como poeta do mar conta cunha extensa obra literaria que, alén da lírica, abrangue tamén o teatro e a narrativa, con títulos tanto para público adulto como de literatura infantil e xuvenil.
Graña, catedrático de lingua e literatura en secundaria, desenvolveu múltiples colaboracións en diferentes medios de comunicación ao longo da súa vida e mantivo un constante activismo a prol da lingua e da cultura do país.
Membro da coñecida como xeración das Festas Minervais, Graña participou na fundación do grupo Brais Pinto, que traballaba a prol da cultura galega desde Madrid. Tamén foi membro fundador da Asociación de Escritoras/es en Lingua Galega (AELG), entidade que o nomeou presidente de honra. En recoñecemento á súa carreira, a Real Academia Galega fíxoo membro de número en 2010, e recibiu o Premio da Cultura Galega de 2021 e o Concello de Cangas nomeouno fillo predilecto no ano a seguir.
Entre outras, destacan na súa traxectoria obras como Profecía do mar (1966), Non vexo Vigo nin Cangas (1975), Se o noso amor e os peixes... (1980), Sima-Cima do voar do tolo (1984), Himno verde (1992), ou Luz de novembro (1997), entre outros títulos de poesía.
Membro da coñecida como xeración das Festas Minervais, Graña participou na fundación do grupo Brais Pinto, que traballaba a prol da cultura galega desde Madrid. Tamén foi membro fundador da Asociación de Escritoras/es en Lingua Galega (AELG), entidade que o nomeou presidente de honra. En recoñecemento á súa carreira, a Real Academia Galega fíxoo membro de número en 2010, e recibiu o Premio da Cultura Galega de 2021 e o Concello de Cangas nomeouno fillo predilecto no ano a seguir.
Entre outras, destacan na súa traxectoria obras como Profecía do mar (1966), Non vexo Vigo nin Cangas (1975), Se o noso amor e os peixes... (1980), Sima-Cima do voar do tolo (1984), Himno verde (1992), ou Luz de novembro (1997), entre outros títulos de poesía.
