Definir Compostela de espazo en espazo a partir de textos de ata 200 caracteres. Este é o reto que desde o Festival dos Abrazos lle propuxeron a Paula Carballeira, Marcos Calveiro e Rosa Aneiros. O resultado, un catálogo de espazos da cidade que amosa, en estacións de paso, espazos íntimos e campos abertos. Un xeito diferente de se achegar á Cidade do Apóstolo.
Continuando coa idea de que Compostela posúe lugares con todo tipo de ambientes para programar espectáculos, os organizadores do Festival dos Abrazos decidiron contactar con tres escritores para lles pedir que achegasen as sensacións que lles producen os campos abertos, estacións de paso e espazos íntimos nos que se artella o festival. A través destas categorías, Paula Carballeira, Marcos Calveiro e Rosa Aneiros descúbrennos un xeito diferente de ollar a cidade.
Paula Carballeira describe os parques:
"É poñer un pé na herba e esquecer. Quedan ás costas os sons da cidade, as carreiras, os berros, o balbordo constante do tráfico e a xente. Ábrese diante o verde que resiste como resistiu sempre, os susurros das follas, os segredos que agocha o vento entre as árbores. Vólveste cómplice de quen camiña coma ti, enchendo os zapatos de terra, mollando os pés coa auga que enchoupa o céspede de mañá, e respiras, e lembras que ti tamén es terra, e árbore, e vento, e esqueces, esqueces o que en realidade non importa".
Marcos Calveiro fala das estacións de paso:
Deter o tránsito nas estacións de paso. Estartelar os ollos e abrazar as pedras. Escoitar en silencio e sentir o seu alento. Abraiarnos coa súa impoñente presenza, dos seus avesíos alicerces aos monstros riseiros que moran enriba dos fumeiros. Pousar as mans sobre o seu corpo enfeitado de frisos e grilandas e, degoirados, percorrer as lenes engurras do tempo. Descifrar o seu murmurio sagrado, o nobelo de vidas que conforman o seu do pasado, o resón das voces que tamén as acariñaron. Deter o tránsito nas estacións de paso. Estartelar os ollos e abrazar as pedras. Escoitar en silencio e sentir o seu alento.
Rosa Aneiros amósanos os recantos menos coñecidos:
Murmura Marica Campo: “Confeso que estou tola: eu vivo no tellado da casa e cando chove bebo a chuvia que cae e dela me alimento”. Así, ebrios polos tellados vivimos Compostela os que sempre a transitamos. Fuxindo do balbordo, dos eternos estranxeiros desta terra que é granito. Sobre as tellas, desafiando as alturas das miradas alleas que nos intimidan e nos lembran que esta cidade nunca será nosa. Que sempre será de quen a anda. De cando en vez, cansamos de abeirar os soños polos desaugadoiros e descendemos, ao abrigo da lúa de camelias, para buscar aqueles recunchos non profanados, secretos, nosos. Confeso que estou tola: “Porque vén ser que alobo cando a lúa é máis grande e branquiamarelea na pupila do mundo. Daquela escoito músicas de tambores e frautas e bailo cos pés nús no cavorco da noite”.
Paula Carballeira describe os parques:
"É poñer un pé na herba e esquecer. Quedan ás costas os sons da cidade, as carreiras, os berros, o balbordo constante do tráfico e a xente. Ábrese diante o verde que resiste como resistiu sempre, os susurros das follas, os segredos que agocha o vento entre as árbores. Vólveste cómplice de quen camiña coma ti, enchendo os zapatos de terra, mollando os pés coa auga que enchoupa o céspede de mañá, e respiras, e lembras que ti tamén es terra, e árbore, e vento, e esqueces, esqueces o que en realidade non importa".
Marcos Calveiro fala das estacións de paso:
Deter o tránsito nas estacións de paso. Estartelar os ollos e abrazar as pedras. Escoitar en silencio e sentir o seu alento. Abraiarnos coa súa impoñente presenza, dos seus avesíos alicerces aos monstros riseiros que moran enriba dos fumeiros. Pousar as mans sobre o seu corpo enfeitado de frisos e grilandas e, degoirados, percorrer as lenes engurras do tempo. Descifrar o seu murmurio sagrado, o nobelo de vidas que conforman o seu do pasado, o resón das voces que tamén as acariñaron. Deter o tránsito nas estacións de paso. Estartelar os ollos e abrazar as pedras. Escoitar en silencio e sentir o seu alento.
Rosa Aneiros amósanos os recantos menos coñecidos:
Murmura Marica Campo: “Confeso que estou tola: eu vivo no tellado da casa e cando chove bebo a chuvia que cae e dela me alimento”. Así, ebrios polos tellados vivimos Compostela os que sempre a transitamos. Fuxindo do balbordo, dos eternos estranxeiros desta terra que é granito. Sobre as tellas, desafiando as alturas das miradas alleas que nos intimidan e nos lembran que esta cidade nunca será nosa. Que sempre será de quen a anda. De cando en vez, cansamos de abeirar os soños polos desaugadoiros e descendemos, ao abrigo da lúa de camelias, para buscar aqueles recunchos non profanados, secretos, nosos. Confeso que estou tola: “Porque vén ser que alobo cando a lúa é máis grande e branquiamarelea na pupila do mundo. Daquela escoito músicas de tambores e frautas e bailo cos pés nús no cavorco da noite”.
