Dáme veleno é unha obra para gozar das sorprendentes sensacións que nos invaden cando non sabemos o que nos espera detrás dunha porta ou cando tentamos atrapar a verdadeira natureza dun grupo de seres humanos no trebón da vida ao límite
Crítica
“O enfermo non imaxinario” Por Beatriz Bravo
No momento que alguén sabe que vai morrer non queda a súa vida destinada a máis inevitable teatralidade? Cada movemento, cada palabra e aceno seu será recollido e analizado polo público involuntario que comparte esa derradeira etapa. Todos podemos debuxarnos por un momento empático no corpo do enfermo e volver axiña á seguridade da nosa vida. Dame veleno decide arriscarse a non facelo. Os cimentos son difíciles, pero Sarabela é quen de edificar un espectáculo poético e comprometido ó redor dun tema tan controvertido coma o dereito a unha morte digna, un universo fronte o cal faise imposible a indiferencia ou a busca dunha diversión escapista.
O enfermo non é imaxinario, loita por enviar a súa mensaxe a través dunha obra aventurada, por momentos dura, na que o (funcional) decorado, a (colorista) iluminación e o (delicioso) vestiario desaparecen para deixarlle o peso da historia ó traballo actoral. Só con sentimento se pode falar de sentimento.
