As últimas lúas é unha peza de forte compromiso humano e social que se atreve a intentar, cunha intensa carga de delicado humor e de inmensa tenrura, unha mirada seria e serena sobre aqueles pasos tan fundamentais no noso transitar pola vida como son a senectude e a morte, e deixa caer intermitentemente sobre o espectador algúns interrogantes: que lugar ocupan "os vellos" na sociedade contemporánea?, que espazo lles permite ocupar esta sociedade?, que poden facer os vellos consigo mesmos, nunha paisaxe humana e social, con frecuencia apabullante, na que se lles fai sentir coma un estorbo, coma un obstáculo que está a impedir a felicidade dos outros?
