Despois duns días de entroido Anxos Sumai queda pensando sobre o tempo e declárase “colgada como Harold Lloyd, das agullas dun reloxo”. A escritora reflexiona sobre o “tempus fugit” e pensa nas súas obsesións ao respecto “no tempo pequeno que tardo en comer unha mazá, no tempo grande que tardou a auga en furar covas no granito do Ézaro”. En “Anxos... de garda” volvemos encontrar esta semana un anaco de literatura en sete partes que falan das cousas cotiás, que non están faltas de profundidade. O pasatempo deseñado por Paulino Novo ten tamén moito fondo, cheo de palabras, definicións, nomes e letras que conforman un entretido encrucillado.