As nosas propostas de viaxe

Torre dos Mouros, unha visita ás alturas de Carnota

Bos días a todos compañeiros de viaxe!

Nesta ocasión, a nosa primeira recomendación da semana levaranos a dar unha volta polo pasado nun dos extremos meridionais da Costa da Morte: o concello de Carnota. Alí, nun outeiro a 300 metros de altitude situado na parroquia de Lira, atópase a Torre dos Mouros, un recinto arqueolóxico que data do período altomedieval e desde onde se pode contemplar a praia de Carnota -con sete quilómetros de lonxitude, a máis longa de Galicia-.

A Torre dos Mouros está conformada por unha fortificación baseada en dous aneis de pedra de preto de dous metros de ancho, os cales delimitan un espazo de dúas hectáreas de terreo que permite controlar o arco de Carnota e os montes da Barbanza. A posición e altitude do monte, ademais de outorgar o dominio visual da zona, tamén facilitaba unha certa protección contra hipotéticos inimigos, un feito que explica, en certa maneira, a forte pendente existente tralo segundo muro.

Aínda así, non teñades medo. Para visitar o outeiro non fará falla levar a un sherpa, así como tampouco necesitaremos defensa algunha contra invasores. Abonda con manter os ollos ben abertos para non perder detalle algún dunha das paisaxes máis fermosas da xeografía costeira galega. De feito, a praia de Carnota foi escollida no ano 2008 como unha das cen mellores de todo o mundo pola prestixiosa revista alemá Traum Strände. Por algo será.

Agardámosvos alí Lemeiros/as!


*Fontes externas: Certo Xornal.

Localización:

Ver Sitios recomendados en Leme nun mapa máis grande


O pobo de Rinlo, unha mirada ó pasado da Mariña lucense

Bos días un venres máis Lemeiros/as,

Achégase novamente unha nova fin de semana, e unha simple ollada ó Leme basta para decatarnos de que aínda temos moita Galicia por descubrir. Os nosos pasos lévannos hoxe a un dos puntos da xeografía máis oriental da Mariña lucense, concretamente á parroquia de Rinlo, situada a preto de cinco quilómetros da praia das Catedrais.

Curiosamente, fai aproximadamente dúas semanas, as estradas que levan á propia praia colapsábanse pola numerosa afluencia de turistas á zona. Moitos deles non coñecían, sen embargo, que outro dos tesouros da comarca agóchase a pouco menos dunha hora a pé bordeando unha costa dunha beleza espectacular: o antigo porto baleeiro de Rinlo. Os camiños ó leste das Catedrais son idóneos para facer a ruta en bicicleta e, sen dúbida, para espertar o apetito. E aí ven o perigo, porque o arroz caldoso de marisco que agarda á chegada á vila é de primeira.

As orixes de Rinlo datan xa da Idade Media, un tempo no que a dedicación dos seus habitantes ó mar xa estaba documentada. De feito, é xunto a Ribadeo o único porto do concello. A súa situación -en torno a un entrante do mar na escarpada costa da zona- e o pintoresco das súas edificacións outorgan un carácter especial a un lugar que, a finais dos anos 30, tamén foi o punto de partida de numerosos bous ateigados de republicanos que fuxían da Guerra Civil.

Así, Rinlo, polo envolvente da súa esencia mariñeira e as súas rúas estreitas, conserva boa parte do seu pasado, como a súa primeira cetaria natural, que data do ano 1901. Nesas cetarias, que se poden observar dando unha volta polo paseo marítimo da vila, tamén se pode atopar o principal elemento gastronómico da zona: a langosta. O marisco de Rinlo é moi apreciado polos seus visitantes, pero tamén o son as vistas dos camiños próximos, onde semella que, nalgún momento, detívose o tempo.

Ide poñendo a ton o voso Leme e, de paso que visitades a vila, achegádenos as vosas impresións en forma de comentario ou puntuación.

Boa fin de semana a todos, amigos/as Lemeiros/as!


*Fontes externas: piensaypienso, Elixio Vieites, Claire

Localización:

Ver Sitios recomendados en Leme nun mapa máis grande


A igrexa de Santo André de Teixido, unha porta ó Atlántico na serra da Capelada

Bos días a todos Lemeiros/as,

Unha semana máis, e aproveitando que esta semana está o Día dos Traballadores entre medias, queremos convidarvos a dar unha volta por unha das paisaxes máis belas do noroeste galego: a serra da Capelada. Alí, na parroquia de Régoa -pertencente ó concello de Cedeira-, atópase unha das xoias do patrimonio cultural galego, a igrexa de Santo André de Teixido.

Pese a que hai fontes que xa documentan a presencia dun santuario na zona no século XII, a igrexa en si comezou a construírse no século XVI, sendo rematada en 1781. Encadrada no estilo gótico, e dotada de numerosos elementos do Barroco -como a torre do campanario-, a igrexa é o principal referente turístico dunha zona que tamén atrae numerosos visitantes polo atractivo dos cantís que se erguen sobre o océano Atlántico. De feito, con 613 metros sobre o nivel do mar, son os de maior altura de todo o continente europeo.

Conta a lenda que precisamente nun deses cantís, e a causa da intensa bruma, varou a embarcación na que ía Santo Andrés fai cousa de dous mil anos. Outras historias contan que Deus, para contentar ó Santo, envexoso dos numerosos peregrinos que ían visitar a tumba de Santiago, díxolle que a partir de entón a súa romaría sería a máis visitada, ben nesta vida ou na outra. De aí a famosa frase que di “Santo André de Teixido, vai de morto quen non foi de vivo“.

Nós, por se acaso, iremos sacando tempo esta semana para ir cumprindo con Santo André e, así, que non se poña celoso. Se nos acompañades, non esquezades gozar do espectáculo que supón ver ós cabalos salvaxes que poboan os pastos próximos ós camiños dos cantís.

Vémonos alí Lemeiros/as!


Fontes externas: Elena Lostalé, Manuel Rial, Ernesto X. Paz.

Localización:

Ver Sitios recomendados en Leme nun mapa máis grande


O Castelo do Cardeal, gardián da ría de Corcubión

Bos días novamente a todos Lemeiros/as,

Como seguramente a pasada Semana Santa se vos fixo curta a todos, imos convidarvos a visitar esta fin de semana un dos pequenos segredos que agocha a xeografía costeira occidental galega: o Castelo do Cardeal, localizado na Punta Pión, na parroquia de San Marcos de Corcubión e ás aforas da propia vila de Corcubión.

A construción do castelo, que data de mediados do século XVIII, baseouse na decisión de defender a ría de Corcubión de posibles ataques do exterior, tanto pola privilexiada posición que outorgaba ós buques de carga como ós da Armada, o que xa tempo atrás puxera a zona no punto de mira de corsarios e saqueadores.

O fondeadoiro vixiábase desde dúas posicións a maiores da propia batería do Cardeal, o Castelo do Príncipe -levantado sobre a Ameixenda, Cee- e o Castelo de San Carlos -en Fisterra-, unha similitude que comparte tamén a ría da Coruña, onde o Castelo de San Antón e o de Santa Cruz salvagardaban a zona mediante fogo cruzado.

O Castelo do Cardeal, que na actualidade é unha finca de recreo de uso privado, recibiu o influxo do seu derradeiro enxeñeiro, Francisco Llovet, cun foso exterior e unha entrada polo baluarte central. O edificio principal, con forma de U, ábrese cara a batería, e está nun excepcional estado de conservación. Iso si, os doce canóns que poboaban antes a fortificación xa non se atopan alí, así que aqueles que teñades pensado achegarvos a Corcubión en iate ou barco facédeo sen medo.

Xa de paso, e para coñecer o belo casco vello corcubionés, que mellor que aproveitar este venres 25 de abril para acudir á festa de San Marcos, patrón da vila e unha das de maior importancia da zona nesta tempada.

Ide facendo as vosas maletas Lemeiros/as!


*Fontes externas: Xose Troiano.

Localización:

Ver Sitios recomendados en Leme nun mapa máis grande


O Pedregal de Irimia, o berce do ‘país dos dez mil ríos’ de Álvaro Cunqueiro

Bos días a todos Lemeiros/as,

Hoxe imos achegarvos unha das xoias do patrimonio natural galego e, sen dúbida algunha, tamén un dos pequenos paraísos ocultos na comarca lucense das Terras de Miranda: o Pedregal de Irimia. Coñecido tradicionalmente por ser un dos puntos de nacemento do río Miño xunto á veciña lagoa de Fonmiñá, o Pedregal tamén é indispensábel para comprender o mundo literario creado por Álvaro Cunqueiro.

Situado no Concello de Meira, o Pedregal de Irimia é unha formación de carácter rochoso orixinada tras unha morrena glaciar que conformou unha estrutura semellante a unha lingua de pedras, pedras que agochan baixo elas o maior tesouro da zona: a pureza das augas do río.

Non temos moi claro se aludindo a tesouros, ademais de ás palabras, Cunqueiro tamén se refería ás augas do Miño na súa obra “Tesouros novos e vellos“, pero a bo seguro que, lendo entre liñas, tamén o son. Por certo, do susodito ensaio elaborado polo mítico escritor mindoniense cúmprense neste 2014 50 anos da súa primeira publicación.

O Pedregal, que se atopa aproximadamente a 620 metros de altitude na ladeira oeste da Serra de Meira, sitúase a apenas tres quilómetros da propia localidade de Meira, onde cada 15 días, en domingo, pode degustarse un bo polbo á feira, acompañado duns cachelos ou pan e viño.

O mellor será facerlle caso a Cunqueiro, que en “A cociña galega” xa advertía dos praceres gastronómicos da zona: “Un vello, moi amigo meu, contábame que ía á feira de Meira, e nunha taberna pagaba quince céntimos, e botábanlle nun prato dúas culleradas a reverter da salsa do estofado, con catro ou cinco anacos de pataca, e o meu amigo apartábase a facer sopas do pan que levaba de casa na salsa aquela, debaixo dunha figueira se era verán. E como el, facían moitos outros“.

Nós, por se acaso, xa imos planeando a nosa visita. Agardámosvos alí!

Localización:

Ver Sitios recomendados en Leme nun mapa máis grande


Ponteceso e as orixes da inspiración de Eduardo Pondal

Ola novamente a todos Lemeiros/as,

Achégase unha nova fin de semana con moita Galicia aínda por descubrir. Hoxe queremos convidarvos a descubrir de preto un dos puntos máis emblemáticos da Costa da Morte, tanto polo seu significado histórico como polo valor cultural que outorgou o seu antigo inquilino á comunidade galega. Falamos da casa onde se criou Eduardo Pondal, escritor e bardo nado en Ponteceso no ano 1835. O seu famoso poema “Os pinos” tamén dá letra ó himno galego.

Pese a que a antiga casa de Pondal é na actualidade unha vila privada na que non se permiten as visitas, un monolito situado fronte a ela e onde figura parte do seu poema “Campás de Anllóns”, tamén é o punto de partida dos Camiños do Mar [PDF], dúas rutas de sendeirismo que, a grandes trazos, descobren o litoral e os puntos de maior interese natural e cultural da comarca pontecesá.

A primeira delas, a ‘Ruta Pondaliana’ [PDF], de aproximadamente catro quilómetros, ofrece ós turistas a posibilidade de coñecer a parroquia de San Tirso de Cospindo antes de penetrar no camiño que leva ó mirador do Monte Branco, desde onde se pode contemplar toda a ría de Corme e Laxe.

A segunda en cuestión, o ‘Camiño da ribeira’ [PDF], dunha distancia aproximada de 11 quilómetros, bordea o río Anllóns, chega ata o estuario e pasa tamén polo mirador do Monte Branco –nas proximidades da praia de Valarés-. A continuación, a ruta achégase á aldea de Gondomil –onde tamén atopamos a famosa Pedra da Serpe- e ás praias do Osmo e a Ermida, que preceden a chegada a Corme, punto final da camiñada. Preto de alí, no Faro Roncudo, ademais de romper o mar con forza, tamén se extraen os que se di que son os mellores percebes do mundo. Con razón é tentador facer o percorrido, non?

*Fontes externas: Rodrigo Teijeira, Alexandre Pérez Vigo, Miguel Navaza, rosk, Teresa García Meana.

Localización:

Ver Sitios recomendados en Leme nun mapa máis grande